جا ظهور خواهد كرد ، « 1 » عقايد پيروان اهل بيت عليهم السلام را در بارهء مهدويت را به تمسخر گرفته‌اند . ابن خلدون در انتقاد به عقايد اماميّه مىنويسد : گمان مىكنند كه امام دوازدهم - يعنى محمّد بن حسن عسكرى - كه او را « مهدى » لقب مىدهند ، در سردابى در حلّه وارد شد و از آن جا غيبت كرد و در آخر الزمان قيام مىكند و زمين را از عدل و داد پُر مىكند و اشارهء آنان به حديثى است كه در كتاب ترمذى در بارهء مهدى آمده است . شيعيان تا كنون انتظار او را مىكشند و بدين جهت او را « مُنتظَر » مىنامند . آنان هر شب پس از نماز مغرب بر در سرداب مىايستند ، در حالى كه با خود مركبى همراه دارند . او را صدا مىزنند و او را به خروج و قيام فرا مىخوانند تا اين كه آسمان از ستاره‌ها پُر شود و سپس باز مىگردند تا شب بعد و اين رويّهء هميشگى آنان است . « 2 »

--> ( 1 ) . سمعانى ( م 562 ق ) مىگويد : « سرّ من رأى : و بها السرداب المعروف فى جامعها الذى تزعم الشيعة أن‌ّمهديهم يخرج منه ؛ سرّ من رأى : سردابى معروف در مسجد جامع آن است كه شيعيان گمان مىكنند مهدى [ موعود ] از آن جا قيام مىكند » ( الأنساب : ج 3 ص 202 ) . ( 2 ) . تاريخ ابن خلدون : ج 1 ص 249 .